ଆଜିକାଲି ଦୁନିଆରେ ଯୋଗ୍ୟତାର ଅର୍ଥ ମଧ୍ୟ ବଦଳିଯାଉଛି। କାହା ପାଖରେ ଡିଗ୍ରୀ ଅଛି, କାହା ପାଖରେ ଅଭିଜ୍ଞତା ଅଛି, କାହା ପାଖରେ କୌଶଳ ଅଛି—ଏସବୁ ପୁରୁଣା କଥା। ନୂଆ ପିଢ଼ିର କେତେକଙ୍କ ମତରେ ମୁହଁରେ ଚମକ ଥିଲେ, ଇନଷ୍ଟାଗ୍ରାମରେ ଭଲ ଫଟୋ ଥିଲେ ଓ ଫିଲ୍ଟର ଲଗାଇଲେ ଚାକିରି ଆପେଆପେ ଘର ଦୁଆରକୁ ଆସିଯିବ!
ଏମିତି ଜଣେ ସୁନ୍ଦରୀ ଦିନେ ଚାକିରି ପାଇଁ ସାକ୍ଷାତକାରକୁ ଗଲେ। ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ଏତେ ଅଧିକ ଯେ ତାଙ୍କ ଚାଲିବା ଭଙ୍ଗୀରୁ ଲାଗୁଥିଲା—ସାକ୍ଷାତକାର ଦେବାକୁ ନୁହେଁ, କମ୍ପାନୀକୁ ଚାକିରି ଦେବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି!
ସାକ୍ଷାତକାରକାରୀ ପଚାରିଲେ,
“ଆପଣଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟତା କ’ଣ?”
ସେ ହସି କହିଲେ,
“ମୁଁ ସୁନ୍ଦର।”
ପୁଣି ପ୍ରଶ୍ନ ଆସିଲା,
“ଆପଣଙ୍କ ଅଭିଜ୍ଞତା?”
ଉତ୍ତର—
“ମୋତେ ଦେଖିଲେ ଅଭିଜ୍ଞତା ବୁଝିପାରିବେ!”
ସାକ୍ଷାତକାରକାରୀ ଟିକିଏ ଚୁପ୍ ରହିଲେ। ତା’ପରେ ପଚାରିଲେ,
“କମ୍ପ୍ୟୁଟର ଚଳାଇ ପାରନ୍ତି?”
ସେ କହିଲେ,
“ନାହିଁ।”
“ଏକ୍ସେଲ୍?”
“ନାହିଁ।”
“ଇ-ମେଲ୍ ଲେଖିପାରନ୍ତି?”
“ନାହିଁ।”
“ଅଫିସ୍ର କାମ?”
“ସେଗୁଡ଼ିକ ମୁଁ ଜାଣେ ନାହିଁ।”
ସାକ୍ଷାତକାରକାରୀ ଶେଷରେ ପଚାରିଲେ,
“ତା’ହେଲେ ଆପଣ ଚାକିରି ପାଇଁ କାହିଁକି ଆସିଛନ୍ତି?”
ଏଥର ସେ ଟିକିଏ ଗମ୍ଭୀର ହୋଇ କହିଲେ—
“ମୁଁ ସୁନ୍ଦର ବୋଲି!”
ଏହି ଗୋଟିଏ ବାକ୍ୟ ହିଁ ଆଜିର ସମାଜ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ।
ସୁନ୍ଦର ହେବା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଭଲ କଥା। ନିଜ ଚେହେରା, ପୋଷାକ ଓ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ପ୍ରତି ଯତ୍ନବାନ ହେବାରେ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟକୁ ଯୋଗ୍ୟତାର ପରିବର୍ତ୍ତନ ଭାବିବା ହିଁ ଅହଂକାର।
ଚାକିରି ହେଉଛି ଦାୟିତ୍ୱ। ସେଠାରେ ସମୟର ମୂଲ୍ୟ ଅଛି, କାମର ଗୁଣ ଅଛି, ଶୃଙ୍ଖଳା ଅଛି, ଜ୍ଞାନ ଅଛି, ଦଳ ସହିତ କାମ କରିବାର କ୍ଷମତା ଅଛି। ଗୋଟିଏ ଅଫିସ୍ର କମ୍ପ୍ୟୁଟର ଆପଣଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖି ଫାଇଲ୍ ଖୋଲିବ ନାହିଁ; ଆପଣଙ୍କ ଦକ୍ଷତା ଦେଖି କାମ କରିବ।
ସମାଜରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ବିଚିତ୍ର ମାନସିକତା ମଧ୍ୟ ଅଛି। କେହି ସୁନ୍ଦର ହେଲେ ତାଙ୍କୁ ଅଧିକ ସୁଯୋଗ ମିଳେ ବୋଲି ଧାରଣା କରାଯାଏ। କେହି ସାଧାରଣ ଦେଖାଗଲେ ତାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରାଯାଏ। ଏହା ମଧ୍ୟ ଏକ ପ୍ରକାର ସାମାଜିକ ଅନ୍ୟାୟ। ଚେହେରା ନୁହେଁ, ଚରିତ୍ର ଓ କ୍ଷମତାକୁ ମୂଲ୍ୟ ଦେବା ଦରକାର।
ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଦେଖି ଲୋକେ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇପାରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ସମ୍ମାନ ମିଳେ କାମ ଓ ବ୍ୟବହାରରୁ।
ଯେଉଁ ଝିଅଟି ଭାବୁଥିଲା—“ମୁଁ ସୁନ୍ଦର, ତେଣୁ ମୋତେ ଚାକିରି ମିଳିବ”—ସେ ଶେଷରେ ବୁଝିଲା ଯେ ଆଇନା ଚେହେରା ଦେଖାଏ, ଯୋଗ୍ୟତା ନୁହେଁ।
ଆଇନା ଆମକୁ କହିପାରେ—“ତୁମେ ସୁନ୍ଦର।”
କିନ୍ତୁ ଚାକିରିର ସାକ୍ଷାତକାର କହିବ—
“ତୁମେ କ’ଣ କରିପାରିବ?”
ଏହି ଦୁଇଟି ପ୍ରଶ୍ନ ମଧ୍ୟରେ ହିଁ ରହିଛି ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ଯୋଗ୍ୟତାର ତଫାତ।
ତେଣୁ ସୁନ୍ଦର ହୁଅନ୍ତୁ, ନିଶ୍ଚିତ ହୁଅନ୍ତୁ। କିନ୍ତୁ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟକୁ ନେଇ ଅହଂକାର କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଚେହେରା ବୟସ ସହିତ ବଦଳିଯିବ, ଫିଲ୍ଟର ହଟିଯିବ, ଫଟୋ ପୁରୁଣା ହୋଇଯିବ। କିନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନ, ଦକ୍ଷତା, ସତ୍ୟନିଷ୍ଠା ଓ ଭଲ ଚରିତ୍ର—ଏଗୁଡ଼ିକ ହିଁ ଜୀବନର ସତ୍ୟ ପରିଚୟ।
ଶେଷରେ ଗୋଟିଏ କଥା ମନେ ରଖିବା ଭଲ—
“ସୁନ୍ଦର ଚେହେରା ଦ୍ୱାର ଖୋଲିପାରେ, କିନ୍ତୁ ଯୋଗ୍ୟତା ହିଁ ସେହି ଦ୍ୱାର ଭିତରେ ଟିକି ରଖେ।”
Thanks for reading: “ମୁଁ ସୁନ୍ଦର ବୋଲି ଚାକିରି ମିଳିବ କି?” — ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦରୀର ଅହଂକାର ଭାଙ୍ଗିଲା, Sorry, my English is bad:)